Zwaar nieuwsgierig of FOMO?

Ken je het gevoel niets te willen missen?
Als je altijd alles wilt weten, zien of horen, dan ben je een gewillig slachtoffer voor FOMO: Fear Of Missing Out.?

Een tijdje geleden, namelijk in maart was dat al. Waren we met een aantal dames naar de beurs Frauensache, Frauenmesse in Kalkar. Lang niet zo groot als een Huishoudbeurs of een Margriet Winterfair, maar ik vond het erg leuk opgezet. Mooie opstelling van stands, koffiecorner en looppaden. Het aantal aanbieders was ook voldoende om het in een middag te doen. En ook een mooi en verschillend aanbod. Dit was dus goed bevallen, zodat we bij leven en welzijn (een uitspraak die ik inmiddels ruim 18 jaar geleden heb moeten ervaren, maar daar gaat het nu niet om. Al nieuwsgierig? ?) volgend jaar weer gaan!

Tijdens deze middag waren we toe aan een kop koffie. En halverwege een gangpad werd er resoluut besloten om die kop koffie per direct te gaan nuttigen. Ik zag het halve pad dat we nog niet hadden gezien en plotseling kreeg ik hartkloppingen en ik kreeg het warm en koud tegelijk! In mijn hoofd klonken de woorden WE GAAN WAT MISSEN! En niet één keer, maar als een plaat die blijft hangen! Zo kalm mogelijk heb ik geprobeerd om te laten weten dat we wat gingen missen. “Nee, dat hebben we al gezien”, was het algemene klinkende antwoord. En het gros van onze groep zette koers richting koffiecorner. Maar Ik kon niet van mijn plek komen en de plaat bleef maar hangen op het kloppen van mijn hart met de woorden “Je mist wat, je mist wat …”.. Mijn “angst” werd opgemerkt door mijn nichtje en moeder. Waarop wij gedrieën doorliepen. En wat bleek? Dat hadden we inderdaad niet gezien! Hadden we bijna het overheerlijke drankje van O’Donnell gemist. Aangezien ik weer tot mezelf moest komen, moesten we dit drankje toch even proberen. ?Uiteraard met een nipje, want het was er één op Whisky basis en ik was de BOB. Hij was zo lekker dat we meteen hebben ingeslagen.

Weer bij de dames terug gekomen, moesten we even uitleggen waar we geweest waren. Onze nipjes hadden namelijk toch een lekker luchtje achtergelaten en dat zouden we zomaar voorbij zijn gegaan! Maar dat wilden de dames toch ook niet missen. Na de koffie zijn we dan ook met ons allen nog even gaan proeven. De BOB’s onder ons mochten wederom nippen, maar die hadden toch al ingeslagen?.

Tot zover mijn twijfel of ik lijd aan FOMO of gewoon, ordinair (maar dan op de Britse manier) nieuwsgierig ben. Zelf hou ik het toch op het laatste. Neurotisch gezien de meest veilige gedachte! ?

Maar wat vind jij? En herken je een dergelijke situatie? Of ben jij van de JOMO (Joy Of Missing Out)? Laat het me snel weten, want ik ben er benieuwd naar! ?

Groetjes, Bianca